Lang voordat TAHE bekend werd in professionele salons, begon het verhaal bij Ana María Ortiz. Zij groeide op in Murcia onder armoedige omstandigheden, in een tijd waarin schaarste en onzekerheid het dagelijks leven bepaalden. Toen zij nog maar drie jaar oud was, overleed haar vader. Haar moeder bleef jong als weduwe achter en Ana María voelde al vroeg de verantwoordelijkheid om haar familie te helpen.

Op zevenjarige leeftijd begon zij het haar van vrouwen uit de buurt te wassen en te knippen. Het geld dat zij daarmee verdiende, gaf zij aan haar moeder om het gezin te steunen. Het kappersvak leerde zij zichzelf aan: door te kijken, te proberen, te verbeteren en vooral door te werken vanuit noodzaak, aandacht en doorzettingsvermogen.

In de jaren twintig veranderde de wereld van schoonheid en verzorging snel. De opkomst van film, mode en de cultuur van de flappers bracht een nieuw vrouwbeeld met zich mee: onafhankelijker, moderner en vrijer. Vrouwen durfden meer met kleding, make-up, haar en uitstraling. Ana María voelde die verandering goed aan en begreep dat uiterlijke verzorging niet alleen draaide om schoonheid, maar ook om zelfvertrouwen, vrijheid en vrouwelijke emancipatie.

Die visie maakte haar bijzonder vooruitstrevend. Ana María wist haar eerste klanten te enthousiasmeren voor nieuwe vormen van zelfzorg. Zij liet vrouwen zien dat een verzorgde huid, een modern kapsel en cosmetica niet oppervlakkig hoefden te zijn, maar juist een manier konden zijn om sterker, zelfbewuster en vrijer in het leven te staan.

Haar eerste cosmetische producten maakte zij niet in een fabriek, maar in de rebotica: de achterruimte van een apotheek. Daar werkte zij samen met bevriende apothekers aan eigen formules en mengsels. Ze ontwikkelde producten voor onder meer droge huid, rimpels en sproeten. Haar recepten waren persoonlijk, praktisch en ontstaan vanuit direct contact met de vrouwen die zij behandelde.

Later trouwde Ana María met José Magaña, een collega-herenkapper. Samen vestigden zij zich in Beniaján, een dorp ten zuiden van Murcia. Daar openden zij een herensalon. José knipte en schoor de mannen uit de omgeving, terwijl Ana María haar eigen klanten bleef ontvangen, schoonheidsbehandelingen gaf en zich verder verdiepte in huidverzorging.

Een zoon in de salon

Samen kregen Ana María en José een zoon: José Magaña Ortiz. Kort na zijn geboorte overleed vader José. Daardoor stond Ana María opnieuw alleen, nu als moeder én als vakvrouw die de salon draaiende moest houden. De salon bleef bestaan. Ana María knipte haar klanten, gaf schoonheidsbehandelingen en bleef werken met haar eigen producten.

José groeide op in die wereld. Voor hem was de salon geen gewone werkplek, maar het hart van het gezin. Hij zag zijn moeder werken, hoorde de gesprekken met klanten en leerde van dichtbij wat aandacht, vertrouwen en vakmanschap betekenden. Om zijn moeder te helpen, begon hij al jong mee te werken in de salon.

Ana María zag dat haar zoon talent had. Hij had gevoel voor vorm, keek goed naar mensen en begreep al vroeg dat haar, huid en uiterlijk iets konden doen met iemands zelfvertrouwen. Tegelijk wist zij dat talent alleen niet genoeg was. José moest meer leren, meer zien en zich verder ontwikkelen dan wat de salon in Beniaján hem kon bieden.

Daarom stuurde Ana María hem in de jaren veertig naar Barcelona. Daar werd José opgeleid tot haarstylist. Barcelona bood hem een bredere wereld, met meer mode, techniek en professionele kennis. Na zijn opleiding keerde hij terug naar Beniaján, waar hij opnieuw samen met zijn moeder in de salon ging werken.

Ana María en José werden bekend in de omgeving. Zij hadden goed contact met klanten en collega-kappers. Via die wereld van salons, vakmensen en persoonlijke relaties leerde José uiteindelijk Purificación Pardo Vicente kennen, beter bekend als Pura. Die ontmoeting zou het familieverhaal een nieuwe richting geven.

Na zijn huwelijk met Pura werkte José in de salon aan de Calle Riquelme dagelijks als stylist. Hij behandelde verschillende haartypen, zag hoe producten reageerden en merkte waar de beperkingen lagen. De professionele haarverzorging stond nog in de kinderschoenen. Veel shampoos reinigden wel, maar droogden het haar uit. Lotions gaven glans, maar maakten het haar soms zwaar. Stylingproducten hielden niet altijd wat zij beloofden.

Voor José werd dat een bron van ergernis. Hij kon zijn techniek blijven verbeteren, maar zolang de producten tekortschoten, bleef het eindresultaat afhankelijk van middelen waarin hij niet volledig geloofde. Daarom begon hij de kennis en de schoonheidsproducten waarmee Ana María ooit was begonnen verder uit te bouwen. Niet om meteen fabrikant te worden, maar om in zijn eigen salon beter werk te kunnen leveren. Hij vertaalde cosmetische bereidingen naar professionele haarproducten die pasten bij het dagelijkse werk achter de kappersstoel.

Na sluitingstijd veranderde de kapsalon in een kleine werkplaats. Terwijl Pura de administratie deed, afspraken ordende en de salon voorbereidde op de volgende dag, werkte José aan samenstellingen, mengverhoudingen en eenvoudige proefseries. Wat bij Ana María begon als huidverzorging en schoonheidsbehandeling, breidde hij uit naar producten voor haar, hoofdhuid en professioneel salongebruik. Iedere formule werd daarna getest op de plek waar zij moest presteren: achter de kappersstoel.

Klanten begonnen het verschil te merken. Hun haar voelde prettiger aan, bleef beter in model en zag er gezonder uit. Sommigen vroegen welke shampoo of lotion José gebruikte. Aanvankelijk maakte hij kleine hoeveelheden voor eigen gebruik en voor klanten die ernaar vroegen. Daarna kwamen collega-kappers kijken. Ook zij zagen resultaten en wilden dezelfde producten gebruiken in hun eigen salons.

Van verzoek naar onderneming

Zo ontstond de eerste groei. Niet door advertenties, maar door vertrouwen tussen vakmensen. José maakte producten voor collega's omdat zij daarom vroegen. De reputatie verspreidde zich langzaam door Murcia en omgeving. Een kapper vertelde het aan een andere kapper; een tevreden klant vertelde het aan familie; een salonhouder wilde weten waar het product vandaan kwam.

In 1962 kreeg deze activiteit een duidelijker zakelijke vorm met Resal Mabekos. De onderneming kwam voort uit de praktijk van de salon. De eerste producten waren eenvoudig in aantal, maar ambitieus in doel: zij moesten beter functioneren dan wat José tot dan toe op de markt had gevonden en voortbouwen op de cosmetische basis die Ana María had gelegd.

De groei vroeg om structuur. Er moesten grondstoffen worden ingekocht, flessen worden gevuld, bestellingen worden genoteerd en leveringen worden georganiseerd. Pura speelde daarin een onmisbare rol. Zij hield overzicht waar José vooral werd gedreven door nieuwe ideeën en verbeteringen. Samen bouwden zij een onderneming die nog klein was, maar al duidelijk een eigen karakter had.

In 1967 volgde Distribuciones Magaña. Daarmee kreeg de distributie een steviger basis. De producten konden verder worden verspreid onder professionele salons en het familiebedrijf begon zich te ontwikkelen van een salon met eigen formules naar een onderneming met productie, verkoop en een groeiend netwerk van kappers.

In de jaren zeventig kreeg het familiebedrijf steeds meer vorm. De tijd van kleine hoeveelheden achter in de salon maakte plaats voor een meer georganiseerde productie. Er kwamen medewerkers bij, bestellingen namen toe en José moest zijn aandacht verdelen tussen zijn vak als stylist, de ontwikkeling van producten en het contact met andere professionals.

De kracht van het bedrijf lag in de directe band met de kapperswereld. Demonstraties, vakbijeenkomsten en persoonlijke bezoeken waren belangrijk. José sprak met collega's, liet producten zien en luisterde naar hun ervaringen. De onderneming groeide daardoor niet als een afstandelijke fabriek, maar als een netwerk rondom het ambacht.

Distribuciones Magaña maakte het mogelijk om producten verder in Spanje te verspreiden. De bedrijfsactiviteiten werden breder: productie, verkoop, vertegenwoordiging en distributie kwamen samen. Adressen zoals Calle Riquelme 17 en namen uit de handelsomgeving van Murcia hoorden bij deze fase, waarin winkels, salons en zakelijke contacten samen de basis vormden voor verdere groei.

Pura en de kinderen

Pura bleef de vaste kracht achter de organisatie. Zij kende de klanten, bewaakte de afspraken en hield de dagelijkse gang van zaken bij elkaar. Terwijl José vaak naar buiten trad als vakman en ontwikkelaar, zorgde zij ervoor dat de onderneming bleef functioneren.

Ook de kinderen groeiden op in deze wereld. Zij zagen hoe hun ouders werkten, hoe dozen werden gevuld, hoe klanten werden ontvangen en hoe nieuwe producten onderdeel werden van het dagelijkse gesprek. Voor hen was het bedrijf geen abstract bezit, maar een omgeving van werk, verantwoordelijkheid en familie.

In deze jaren werd het assortiment geleidelijk uitgebreid. Naast de eerste shampoos en lotions kwamen er meer producten voor professionele behandelingen. De vraag vanuit salons veranderde en het bedrijf groeide mee. Iedere nieuwe productgroep vroeg om kennis, organisatie en vertrouwen van de kapper.

Aan het begin van de jaren tachtig stond de onderneming steviger dan ooit. José had een naam opgebouwd, de familie was diep verbonden met het bedrijf en de volgende generatie kwam dichter bij het moment waarop zij meer verantwoordelijkheid zou dragen. Niemand wist dat juist in deze periode een plotselinge tragedie de toekomst van het bedrijf voorgoed zou veranderen.

Halverwege de jaren tachtig stond het familiebedrijf op een belangrijk punt. De basis was gelegd, het netwerk was gegroeid en de producten hadden hun plaats gevonden binnen de Spaanse professionele markt. José maakte plannen voor verdere ontwikkeling, maar in 1986 kwam er abrupt een einde aan zijn leven.

José Magaña Ortiz overleed plotseling bij een auto-ongeluk. Voor Pura, de kinderen, de medewerkers en de kappers die hem persoonlijk hadden gekend, was het verlies enorm. De oprichter viel weg op een moment waarop het bedrijf nog volop in beweging was.

Na de eerste schok bleef de verantwoordelijkheid achter. Bestellingen liepen door, medewerkers hadden duidelijkheid nodig en klanten rekenden op de producten die zij gewend waren. De familie stond voor een keuze: terugtrekken of doorgaan. Het antwoord werd gevonden in het levenswerk van José zelf. Wat hij had opgebouwd, mocht niet verdwijnen.

Mariano en de nieuwe fase

In de jaren na het overlijden van José nam de volgende generatie steeds meer verantwoordelijkheid. Mariano Magaña groeide uit tot een belangrijke drijvende kracht in de voortzetting en modernisering van de onderneming. Hij kende het bedrijf van binnenuit en begreep dat de toekomst vroeg om meer structuur, meer technische kennis en een sterkere merkidentiteit.

De onderneming professionaliseerde stap voor stap. Productontwikkeling werd serieuzer georganiseerd, productieprocessen werden verbeterd en het assortiment kreeg een duidelijkere richting. De familie moest verder zonder de man die alles begonnen was, maar zijn invloed bleef zichtbaar in de manier waarop beslissingen werden genomen.

In 1988 kreeg het familiebedrijf officieel de naam TAHE. Die nieuwe naam markeerde geen afscheid van het verleden, maar gaf een moderne vorm aan hetzelfde familieverhaal: Ana María Ortiz, die zichzelf het vak leerde en eigen schoonheidsproducten maakte; José Magaña Ortiz, die haar basis verder ontwikkelde; Pura, die het bedrijf mede droeg; en de familie die besloot verder te bouwen. In de jaren daarna zou TAHE uitgroeien tot de naam waaronder het bedrijf internationaal bekend werd.

Na de officiële introductie van de naam TAHE in 1988 begon het bedrijf aan een bredere ontwikkeling. De onderneming bleef geworteld in professionele haarverzorging, maar kreeg de schaal en uitstraling van een modern cosmeticahuis. De markt veranderde, salons werden veeleisender en internationale concurrentie dwong bedrijven om sneller te vernieuwen.

Onder de nieuwe generatie werd meer geïnvesteerd in onderzoek, laboratoria en technische kennis. Javier Peñalosa kreeg binnen deze ontwikkeling een belangrijke plaats in de wetenschappelijke en technische professionalisering van de productontwikkeling. Zijn rol paste bij een nieuwe fase waarin salonervaring werd verbonden met cosmetische wetenschap.

Het assortiment werd steeds breder. Naast shampoos, lotions en verzorgingsproducten kwamen er kleurproducten, stylinglijnen, behandelingen, huidverzorging, make-up, zonneproducten en salonbenodigdheden. TAHE ontwikkelde zich tot een partner voor professionele salons die meer nodig hadden dan één productlijn.

Internationale groei

De stap naar het buitenland volgde geleidelijk. Eerst groeide de belangstelling in Europese landen, daarna in markten in Latijns-Amerika, Azië, Noord-Afrika en andere regio's. Distributeurs brachten het merk naar nieuwe salons en de naam TAHE werd verbonden aan Spaanse professionele cosmetica.

Die groei vroeg om schaalvergroting. Productie, logistiek, kwaliteitscontrole en innovatie moesten op een hoger niveau worden gebracht. Het moderne complex in Alhama de Murcia werd daarom een belangrijke mijlpaal. De fabriek beslaat ongeveer 20.000 vierkante meter en vertegenwoordigt een investering van ongeveer 15 miljoen euro.

Tijdens de opening leidde algemeen directeur Ana Magaña de aanwezigen rond door het nieuwe complex. De aanwezigheid van regionale bestuurders, lokale vertegenwoordigers en verkoopteams uit meer dan tweeëntwintig landen liet zien hoe lokaal en internationaal het bedrijf tegelijk was geworden. Voor de regio betekende de fabriek nieuwe werkgelegenheid; voor TAHE betekende zij een basis voor verdere groei.

Vandaag staat TAHE voor duizenden professionele cosmetische producten en een netwerk dat meerdere continenten bereikt. Toch blijft het begin herkenbaar: een meisje uit Murcia dat op jonge leeftijd haar familie moest helpen, zichzelf het kappersvak leerde, in de rebotica eigen schoonheidsproducten ontwikkelde en haar zoon de kans gaf om stylist te worden. Uit die geschiedenis van armoede, vakmanschap, familie, schoonheid en doorzettingsvermogen ontstond het verhaal van TAHE.